تعالى از شر وسوسه ديو رانده شده ، پس شروع مىكند به قرائت سورهء فاتحه الكتاب بلند ، اگر نماز جهرى است ، و آهسته اگر نماز اخفاتى است . و سنّت دانسته‌اند بلند گفتن بسملهء حمد و سوره را هر چند نماز اخفاتى باشد . « 1 » سيم : قنوت و اصل آن به معنى دعا و عبادات و طاعت است ، و شايع شده استعمال آن نزد اهل شرع شريف در دعايى كه خوانده مىشود در ركعت دوم نماز بعد از قرائت و پيش از ركوع . و آن سنّت مؤكد است و قول به وجوب نيز دارد ، و اگر كسى پيش از ركوع فراموش كند آن را ، سنّت است كه بعد از ركوع بخواند . و اگر بعد از ركوع نيز فراموش كند بعد از نماز بنشيدند و بخواند ، و اگر بعد از آن كه برخواست و به راه افتاد به يادش آيد در همان راه رو به قبله كند و بخواند . و كيفيّت آن بر اين نحو است كه بعد از آن كه فارغ شد از قرائت حمد و سوره در ركعت دوم بر مىدارد دو دست خود را تا برابر روى خود به عنوانى كه باطن كف دست‌ها به جانب آسمان باشد و مىچسباند انگشتان را به هم به غير از شست‌ها ، و شست‌ها را گشوده مىدارد و مىخواند دعايى يا ذكرى و تسبيحى . و گفته‌اند علما كه افضل آن كلمات فرج است ، « 2 » و آن كلمات شريفه را كلمات فرج مىگويند به اعتبار اين كه باعث خلاصى از آتش مىشود ، چنان كه روايت شده از پيغمبر صلى الله عليه و آله كه داخل شد بر مردى از بنىهاشم و او در حال نزع بود پس امر فرمود او را به گفتن اين كلمات ، و گفت او پس فرمود آن حضرت صلى الله عليه و آله حمد مر خداى را كه خلاص كرد او را از آتش و آن كلمات در كتاب الكافي « 3 » در حديث حسن كالصحيح به اين عنوان وارد شده : لا الهَ الّا اللَّهُ الْحَليمُ الْكَريمْ ، لا الهَ الّا اللَّه العَلىُّ العَظيمُ ، سُبْحانَ اللَّه رَبِّ السَّمواتِ السَبْعِ ، وَ رَبِّ

--> ( 1 ) . وسائل الشيعة ، ج 4 ، ص 755 . ( 2 ) . رجوع شود به جواهر الكلام ، ج 10 ، ص 364 . ( 3 ) . الكافي ، ج 3 ، ص 124 .